Ούτε τα αδέσποτα του Ηρακλείου φταίνε σε τίποτα

«Έχει χάσει κανείς από εσάς ζωάκι από φόλα;»

Αντί φωτογραφίας μαθητών, μια φωτογαφία του Μάκη, ενός αδέσποτου στη γειτονιά όπου φιλοξενούμαι. Ούτε αυτός φταίει σε τίποτα... Αν κάποιοι θέλουν να του προσφέρουν σπίτι, ας επικοινωνήσουν μέσω του blog.

Αντί φωτογραφίας από σχολείο, μια φωτογραφία του Μάκη, ενός αδέσποτου στη γειτονιά του Ηρακλείου όπου φιλοξενούμαι. Ούτε αυτός φταίει σε τίποτα… Αν κάποιοι θέλουν να του προσφέρουν σπίτι, ας επικοινωνήσουν μέσω του blog.

Από όλες τις τάξεις που ρωτήθηκαν στα 15 σχολεία που επισκέφθηκε το πρόγραμμα Συμβιώνω με τα Ζώα γύρω μου στο Ηράκλειο το Φεβρουάριο του 2016, μόνο σε ένα σχολείο δεν είδα χέρια να σηκώνονται. Σε όλα τα άλλα, όλο και κάποια παιδιά, είτε 4, είτε 5, είτε 10 από τα περίπου 30 που συμμετείχαν σε κάθε παρουσίαση-συζήτηση είχαν μία τέτοια εμπειρία. Είτε τα ίδια, είτε κάποιος πολύ κοντινός τους. Μαζί με τα παιδιά που πόνεσαν και στενοχωρήθηκαν επειδή κάποιος άνθρωπος αποφάσισε ότι με δηλητήρια θα λύσει το ζήτημα των αδέσποτων ζώων, και μια δασκάλα, που έχασε από φόλα τη γάτα της. Θα του ευχόταν να μην ζήσει ποτέ τον πόνο που έζησε η ίδια.

«Αν μπορούσατε να πείτε κάτι σε αυτούς που βάζουν φόλες, τι θα θέλατε να τους  πείτε;» ρωτάω. Ευκαιρία να εκφράσουν τα παιδιά τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους, και να δουν πως μπορούν να προλάβουν αλλά και να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση στο μέλλον. Απαντούν, άλλα πιο διστακτικά , και άλλα πιο θυμωμένα.

«Εγώ θα τους έλεγα – ΤΙ ΣΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ;» ήταν μία από τις απαντήσεις. Ταυτόχρονα είναι μια βασική ερώτηση. Τι φταίνε τα αδέσποτα που τα εγκαταλείπουν; Τι φταίνε που κάνουν την ανάγκη τους στο δρόμο και στο λίγο πράσινο της πόλης; Τι φταίνε που γεννούν μικρά και τα προστατεύουν; Τι φταίνε που ψάχνουν μια ήσυχη, ζεστή γωνιά να κοιμηθούν και βολεύονται στο χαλάκι της πόρτας; Τι  φταίνε που αμύνονται απέναντι σε ανθρώπους που μπορεί μερικές φορές να είναι φιλικοί, αλλά άλλες φορές είναι ακραία επιθετικοί απέναντί τους;  Τί φταίνε που πριν από χιλιάδες χρόνια κάποιοι άνθρωποι εξημέρωσαν το λύκο και την αγριόγατα, και αργότερα τα έφεραν στις πόλεις, τα έκαναν να εξαρτώνται λιγότερο ή περισσότερο από τον άνθρωπο, και τώρα πολλοί  δεν τα θέλουν και ενοχλούνται; Τι φταίνε που ακόμα και σήμερα τα ζώα θεωρούνται ιδιοκτησία όταν πωλούνται έναντι ενός μικρότερου ή μεγαλύτερου ποσού από μαγαζιά ως αντικείμενα συντηρώντας μαλιστα λογικές ανωτερότητας και κατωτερότητας με βάση τη «ράτσα;» Τι φταίνε τα ζώα «ράτσας» που θεωρούνται «κερδοφόρα» και τα άλλα, που δεν είναι ράτσας, που είναι στο δρόμο,  και θεωρούνται «ζημιογόνα» για την τουριστική οικονομία; Αν αγοράζεις ζώα ως αντικείμενα, είναι πιθανό να τους φερθείς και ως τέτοια,  και όταν σου χαλάσουν ή τα βαρεθείς να τα πετάξεις. Δεν έχω ακούσει πολλούς που να τα έχουν μαζέψει από το δρόμο και να τα βαρέθηκαν μετά.

Και επειδή πολλά  και επικίνδυνα ακούγονται αυτήν την περίοδο από «αρμόδιους» για σκέψεις και σχέδια περί ευθανασίας (χημικής δηλητηρίασης δηλαδή και πάλι) των αδέσποτων,  ας θυμίσουμε την πολύ απλή απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.

ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ

————————————————————————————————————————————–

Το πρόγραμμα Συμβιώνω με τα Ζώα γύρω μου επισκέφθηκε δημοτικά σχολεία του Δήμου Ηρακλείου το διάστημα 15/2-26 /2 2016 σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Τμήμα Σχολικών Δραστηριοτήτων), την εκπαιδευτική κοινότητα, τη ΖΩΦΟΡΟ Ηρακλείου, μέλος της Π.Φ.Π.Ο και με την υποστήριξη του pet friendly Capsis Astoria Hotel, του Καφέ Αθανασάκη, του Faidras Grooming και των  εθελοντών και εθελοντριών του Δήμου Ηρακλείου. Αυτή τη φορά το πρόγραμμα παρακολούθησαν περίπου 1775 μαθητές και μαθήτριες. Στη συνέχεια βάζουμε πλώρη για τις Κυκλάδες και άλλες περιοχές, ενώ ετοιμαζόμαστε για τους νέους μας  στόχους με το υπό ίδρυση σωματείο «Συμβιώνω».