Στα σχολεία του Λεωνιδίου

Η γνωριμία του Συμβιώνω με τα Ζώα γύρω μου με την Πελοπόννησο ξεκίνησε από το Λεωνίδιο. Χρόνια τώρα σκεφτόμασταν την Πελοπόννησο, επειδή ξέραμε την κατάσταση των ζώων εκεί, αλλά και επειδή μας είχε ζητηθεί να πάμε από σχολεία και φορείς. Που χρόνος και διαθεσιμότητες όμως…

Τελικά χρειάστηκε η αποφασιστικότητα των κατοίκων του Λεωνιδίου για να γίνουν οι επισκέψεις στα σχολεία της περιοχής. Και αυτό γιατί εκεί δραστηριοποιείται μια μικρή αλλά αποφασιστική ομάδα ανθρώπων που είτε αποτελούν το φιλοζωικό σωματείο της περιοχής «Κούε και Κατσούα*», είτε συμμετέχουν στο Δήμο Ν. Κυνουρίας, είτε δεν «συμμετέχουν» επισήμως, αλλά συμμετέχουν ουσιαστικά στην προσπάθεια που γίνεται για να αλλάξει η κατάσταση των ζώων προς το καλύτερο. Προσπαθούν με διαφορετικούς τρόπους, και από διαφορετική σκοπιά. Και κάποιοι στηρίζουν αυτούς που προσπαθούν ώστε να μπορούν να συνεχίζουν.

Σε τέτοιους καιρούς, που η αισιόδοξη στάση μοιάζει με άθλο, είναι τουλάχιστον αναζωογονητικό να βλέπεις κάπου, κάπως τα πράγματα να καλυτερεύουν. Να μειώνονται οι κακοποιήσεις, να αλλάζουν οι συνήθειες και οι αντιλήψεις, να κινούνται τα πράγματα προς το καλύτερο. Προφανώς και έχει πολύ ακόμα δρόμο η ιστορία, και το στοίχημα είναι ίσως και εδώ το πόσο μπορούν να αντέξουν οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι να τρέχουν… Πόσο θα μπορέσουν να μοιραστούν την ευθύνη, πόσο θα βρουν άλλους που να θέλουν να την αναλάβουν.

Στην τάξη, η επαφή με τα παιδιά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Τα πιο μικρά συμμετείχαν στη ζωγραφική και συνεργάστηκαν δείχνοντας αναπάντεχη ομαδικότητα για να φροντίζουν τα (ζωγραφισμένα) ζώα. Οι πιο μεγάλοι μαθητές βούτηξαν με όρεξη μαζί μας στο ταξίδι του προβληματισμού για τη σχέση μας με τα άλλα ζώα.  Πως διαμορφώνεται η στάση μας απέναντι στα άλλα ζώα; Γιατί θεωρείται ένα ζώο επιβλαβές και πώς μετά γίνεται προστατευόμενο; Γιατί τα τσακάλια (που είναι «τσακάλια») κατεβαίνουν κοντά στους ανθρώπους και τρώνε τις κότες ή τα πρόβατα και δεν κάθονται ωραία-ωραία στα βουνά να φάνε λαγούς; Μα που πήγαν οι λαγοί; Γιατί λιγόστεψαν; Μήπως έβαλε κανείς το χέρι του, ή πιο σωστά το όπλο του;

Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς σε μια συζήτηση με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Λεωνιδίου, του Τυρού, των Πελετών; Θα μπορούσε ίσως να ζητήσει να μην είχαν  να καταθέσουν τόσες εμπειρίες από περιστατικά δηλητηριάσεων, εγκατάλειψης και βασανισμού των ζώων γύρω τους.

Στόχος  του Συμβιώνω είναι να προβληματίζει και (να συνεχίζει) να προβληματίζεται. Να θέτει τις ερωτήσεις που οδηγούν στην αμφισβήτηση, που είναι απαραίτητη για να προχωράμε στέρεα στη διαμόρφωση της δικής μας στάσης και σχέσης με τους γύρω μας. Ελπίζουμε ότι τα ερωτηματικά που αφήσαμε φεύγοντας από το Λεωνίδιο, θα συναντηθούν με την αποφασιστικότητα των λίγων, αλλά δεμένων ανθρώπων που ζουν εκεί. Ήδη σχεδιάζουν επόμενες δράσεις μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες. Εμείς, φεύγοντας, παίρνουμε μαζί λίγη από τη μεταδοτική συνήθεια των κατοίκων, όταν βλέπουν εμπόδια, να …σκαρφαλώνουν και να τα ξεπερνούν.  Ε, και λίγα τσακώνικα…

Ευχαριστούντε πάσου

Το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε στις 13-16/3 σε όλα τα σχολεία του Λεωνιδίου, Τυρού και Πελετών με τη συνεργασία του φιλοζωικού σωματείου Κούε και Κατσούα και τη στήριξη του Δήμου Ν. Κυνουρίας. Την Κυριακή 12/3 προηγήθηκε ενημερωτική εκδήλωση για τους κατοίκους της περιοχής με ομιλία του κτηνίατρου Βασίλη Μπεκύρου και παρουσίαση του προγράμματος Συμβιώνω με τα Ζώα γύρω μου. 
*Κούε και Κατσούα = Σκύλος και γάτα στην τσακώνικη διάλεκτο