Διαβάζοντας τη γλώσσα του σώματος

Την εβδομάδα 12-16 Φεβρουαρίου το Συμβιώνω με τα Ζώα γύρω μου ταξίδεψε στις Ερυθρές, στις πλαγιές του Κιθαιρώνα. Αυτή τη φορά μας κάλεσε ο Σύλλογος Προστασίας Αδέσποτων και Οικόσιτων Ζώων Ερυθρών, μια σχετικά καινούρια ομάδα προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που υπάρχουν στην περιοχή σε σχέση με τα ζώα.

Το πρόγραμμα παρακολούθησαν μαθητές, μαθήτριες και εκπαιδευτικοί του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου. Τα παιδιά, αν και εξοικειωμένα με τα μεγαλόσωμα τσοπανόσκυλα της περιοχής, άκουσαν με ενδιαφέρον πως τα προσεγγίζουμε και πως τα αποφεύγουμε, ή τους δίνουμε το χώρο τους όταν χρειάζεται. Και κυρίως πως αποφασίζουμε τι από αυτά να κάνουμε. Γιατί, ; όταν κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχουν “επικίνδυνες ράτσες” και ότι κανείς δεν αγριεύει εάν δεν (νομίζει έστω ότι) απειλείται, τότε πια δεν κοιτάω τα εξωτερικά χαρακτηριστικά κάποιου (ράτσα) για να τον κατατάξω στους επιθετικούς σκύλους ή όχι.

Αυτό που κάνω είναι να διαβάσω τη γλώσσα του σώματος, που ευτυχώς λέει πάντα την αλήθεια. Ακόμα και στους ανθρώπους, κάποιοι ψυχολόγοι λένε ότι αποτελεί κύριο μέρος της επικοινωνίας. Το ίδιο, και ακόμα περισσότερο, συμβαίνει και στους σκύλους, και στα άλλα ζώα.

Έτσι με διαβάζει ο σκύλος μου και καταλαβαίνει αν είμαι χαρούμενη ή όχι, αν είμαι στενοχωρημένη, πότε είμαι βιαστική και πότε ήρεμη, και πότε είναι ώρα να παίξουμε και να τρέξουμε μαζί. Έτσι καταλαβαίνω κι εγώ πότε ένας σκύλος χαίρεται, θέλει να φάει, θέλει χάδια, βαριέται ή φοβάται.

Έτσι καταλαβαίνω τι μου λένε οι σκύλοι και οι γάτες όταν συναντιόμαστε στο δρόμο, και έτσι μπορώ να απαντήσω κι εγώ με τον τρόπο που χρειάζεται, με το να χαμηλώσω το σώμα μου και να ανοίξω τα χέρια μου για να με πλησιάσει, ή με το να προσπεράσω σαν να μην τρέχει τίποτα, αφήνοντας αυτόν που συναντώ ήσυχο χωρίς να μπαίνω στο νοητό χώρο στον οποίο αισθάνεται ασφαλής.

Και όταν κάποιος σκύλος έρχεται δίπλα μου επιθετικά γιατί ίσως ως άνθρωπος μοιάζω με έναν από τους πολλούς ανθρώπους που δεν συμπαθούν τα αδέσποτα και τους φέρονται βίαια, τότε φροντίζω να παραμείνουμε κι εγώ και ο σκύλος ασφαλείς με το να στέκομαι ακίνητη και να φεύγω σιγά-σιγά. Υπερασπίζομαι έτσι τον εαυτό μου, χωρίς να αυξάνω τις εντάσεις, όπως θα έκανε ένας σκύλος που δεν έχει κάτι να φοβηθεί. Και αν περνάω από εκεί συχνά γιατί με βγάζει ο δρόμος μου, που θα πάει, σιγά σιγά θα κερδίσουμε ο ένας την εμπιστοσύνη του άλλου. Κι έτσι θα χτίσουμε μια νέα μοναδική σχέση…

Εδώ θα βρείτε αφίσα και λεζάντες για τη σκυλίσια γλώσσα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s